امروز خبر کتک خوردن آقای مطهری را در حین سخنرانی در مجلس شورای اسلامی شنیدم که با قاطعیت از غیر قانونی بودن حصر سران جنبش سبز سخن میگفت. عمیقا ایشان را ستودم اگرچه اختلاف بنادین فکری با ایشان دارم. با خود اندیشیدم چگونه است که یک فرد اصولگرا اینچنین علیه ظلم و قانون شکنی که اقتدارگرایان علیه سران جنبش سبز دارند فریاد سر می دهد ولی سران اصلاح طلبی با آن همه طمطراق روشنفکری و قانون و دموکراسی و حقوق بشر زبان سرخ در کام درکشیده اند تا مبادا سر سبزشان بر باد رود. یاد جمله استاد بزرگوار عبدالکریم سروش افتادم که در مورد آقای خاتمی گفته بودند: «تذبذب عملی آقای خاتمی ریشه در تذبذب فکری ایشان دارد». و چنین شکی است که بیشتر اصلاح طلبان را فلج کرده و قدرت اراده و تصمیم گیری و شجاعت در عمل را از آنان ربوده است و آنان را تبدیل به عالمان بی عمل است.
کسانی که بزدلی خود را زیر لوای زیبای روشنفکری مخفی می کنند. دم از بخشش حاکمیت و مردم می زنند و تقاضای دوستی با طرف مقابل میکنند. مگر دوستی در شرایط نابرابر و غیر عادلانه ممکن است؟ چطور ممکن است شما با کسی که ده ها برابر شما زور و قدرت و وحشی گری دارد رابطه دوستی برقرار کنید؟ آیا اگر چنین رابطه ای شکل بگیرد رابطه دوطرفه و مساوی و عادلانه ای است؟ در آثار بزرگان ما هرگاه سخن از دوستی پادشاه است بعد از آن صحبت از لطف و جود و کرم پادشاه است. یعنی کسی که طالب برقراری دوستی پادشاه است به این دلیل است که از ظلم و جور پادشاه در امان باشد و کرم و بخشش وی نصیبش شود. این چنین است رابطه دوستی نامتوازن و نابرابر.
زمانه دیگر چنین نیست. صحبت از عدالت و برابری و تساوی و قانون محوری است. لطف و جود و کرم محلی از اعراب ندارد. چشم مردم به لطف شاه نیست بلکه پادشاه موظف است طبق قانون عمل کند و اگر نکند باید در یک دادگاه عادل محاکمه شود. حال در چنین شرایطی که روشنفکران ما باید بر طبل عدالت ورزی بکوبند و سخن از قانون گرایی و کرنش به قانون کنند پا را پس گذاشته و صحبت از بخشش و کرم می کنند. اسم این بزدلی است نه روشنفکری. روشنفکری و شجاعت را اصلاح طلبان باید از آقای مطهری بیاموزند.
به نظر می آید تیغ تفکر اصلاح طلبی برش لازم برای برقراری حکومت قانون را ندارد. ما نیاز به متفکران و سیاست مدارانی داریم که شجاعت دفاع از حقیقت را داشته باشند.
به امید آزادی هرچه سریعتر عزیزان دربندمان خانم رهنورد و آقایان موسوی و کروبی
کسانی که بزدلی خود را زیر لوای زیبای روشنفکری مخفی می کنند. دم از بخشش حاکمیت و مردم می زنند و تقاضای دوستی با طرف مقابل میکنند. مگر دوستی در شرایط نابرابر و غیر عادلانه ممکن است؟ چطور ممکن است شما با کسی که ده ها برابر شما زور و قدرت و وحشی گری دارد رابطه دوستی برقرار کنید؟ آیا اگر چنین رابطه ای شکل بگیرد رابطه دوطرفه و مساوی و عادلانه ای است؟ در آثار بزرگان ما هرگاه سخن از دوستی پادشاه است بعد از آن صحبت از لطف و جود و کرم پادشاه است. یعنی کسی که طالب برقراری دوستی پادشاه است به این دلیل است که از ظلم و جور پادشاه در امان باشد و کرم و بخشش وی نصیبش شود. این چنین است رابطه دوستی نامتوازن و نابرابر.
زمانه دیگر چنین نیست. صحبت از عدالت و برابری و تساوی و قانون محوری است. لطف و جود و کرم محلی از اعراب ندارد. چشم مردم به لطف شاه نیست بلکه پادشاه موظف است طبق قانون عمل کند و اگر نکند باید در یک دادگاه عادل محاکمه شود. حال در چنین شرایطی که روشنفکران ما باید بر طبل عدالت ورزی بکوبند و سخن از قانون گرایی و کرنش به قانون کنند پا را پس گذاشته و صحبت از بخشش و کرم می کنند. اسم این بزدلی است نه روشنفکری. روشنفکری و شجاعت را اصلاح طلبان باید از آقای مطهری بیاموزند.
به نظر می آید تیغ تفکر اصلاح طلبی برش لازم برای برقراری حکومت قانون را ندارد. ما نیاز به متفکران و سیاست مدارانی داریم که شجاعت دفاع از حقیقت را داشته باشند.
به امید آزادی هرچه سریعتر عزیزان دربندمان خانم رهنورد و آقایان موسوی و کروبی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر